Wij zijn Gertie, Mireille en Lotte. Uit ervaring weten wij wat jullie doormaken en kunnen wij jullie op een passende wijze ondersteunen. Wij ontzorgen tijdens deze moeilijke dagen, begeleiden bij het welkom heten en helpen bij het afscheid nemen van jullie kindje. Op een manier die bij jullie past.

Mireille Elshof

Ik ben Mireille, moeder van vijf kindjes; twee aan mijn hand en drie onder mijn hart.
Samen met Roy hebben we eerst twee mooie jongens mogen verwelkomen en hadden we de wens voor nog een derde wondertje. Al snel raakte ik zwanger van Lise, maar helaas werd er na 18,5 week geen hartslag meer gevonden, Lise was overleden in mijn buik.
Al vrij snel raakte ik weer zwanger, alles leek goed te verlopen en na een goede 20 weken echo kregen we te horen dat we een klein meisje verwachtte: Saar.  Een dag na deze echo voelde ik geen leven meer en helaas klopte mijn gevoel; Saar was ook overleden in mijn buik. Het gevoel wat ik toen voelde valt niet te beschrijven, ik beschouw het als het grootste verdriet in mijn leven en ik wist niet meer hoe ik verder moest. Twee keer een kindje verliezen, het was verschrikkelijk… Ik ben door een heel diep zwart dal gegaan maar na een bepaalde periode zag ik steeds weer wat meer licht in de duisternis. In 2014 besloten Roy en ik om met behulp van bepaalde medicatie nog een keer een zwangerschap aan te gaan. De gynaecoloog was bereid om hier aan mee te werken en daar ben ik haar nog altijd dankbaar voor. Al snel raakte ik zwanger en alles leek weer goed te gaan totdat er met 18 weken weer geen hartslag was, in maart 2014 werd ons piepkleine zoontje Nik geboren. Er was verdriet maar ook berusting en vertrouwen. Vertrouwen in het leven, hoe gek dat dat ook klinkt. Ik wist dat aan de donkere tunnel weer licht was.
Dat lichtpunt heb ik gevonden in mijn prachtige gezinnetje met twee kanjers van zoontjes. Ook hebben we een puppy opgenomen in ons gezin. Daaruit heb ik heel veel troost kunnen halen, zij bracht weer vreugde binnen ons gezin.

Het verlies van onze kindjes heeft mij naar Houvast geleid en ik vind het telkens weer bijzonder om te zien hoe dichtbij ik mag komen binnen gezinnen die afscheid moeten nemen van hun zo gewenste baby’tje.

Lotte de Wind

Ik ben Lotte de Wind. Toen ik 35 jaar was, was ik in blijde verwachting van ons vierde kindje.
Helaas is ze bij ruim 22 weken in mijn buik overleden.
Wat een stilte, wat een verdriet trof ons gezin.
Wij, mijn man en ik, hadden veel verdriet.
Maar ook onze drie kinderen. Hoe gingen we dit verwerken?
Een intensieve, maar ook mooie tijd volgde.
Omgaan met geboorte, verdriet, de dood en omgaan met de malle molen van het leven. Want onze kinderen gingen gewoon naar school en spraken af met vriendjes en vriendinnetjes.
Maar voor mij, als moeder, brak er een zoektocht aan. Een zoektocht naar mijn kleine meisje. Ik was als moeder niet compleet….
Een mooi pad volgde. Hoe vreemd dit ook klinkt. Met mijn hart dat overstroomde van moeder-liefde, en ook verdriet, kwam ik bijzondere mensen tegen, die me geholpen hebben in de verdrietigste periode van mijn leven. Ik ben mijn man en kinderen, mijn ouders, zussen en vriendinnen, maar ook sommige mensen die ik nog niet eerder kende, enorm dankbaar!
Al dat verdriet wanneer hield dit op?
Ik besloot om bij mezelf na te gaan waar ik rustig van werd. Ik werkte toen veel in mijn tuin. Ik kwam wat tot rust en kon zo mijn gedachten ordenen en energie opdoen die ik nodig had voor de kinderen.

Na een half jaar besloten mijn man en ik, om toch nog voor een kindje te gaan. En gelukkig kwam die er… Weer een meisje…hoe bijzonder..
Maar mijn liefde voor Sterre blijft ALTIJD. Ik ben en blijf haar moeder, met liefde voor haar kind. Ook al is ze niet meer hier.
In het dagelijks leven ben ik verpleegkundige in het ziekenhuis. Waar ik met veel plezier werk. Als patiënt heb ik mogen ervaren hoe fijn het is als er goede verpleegkundigen zijn, die je bij kunnen staan op zowel verpleegtechnisch als emotioneel vlak. Ik probeer dit in mijn vak ook zeker veel aandacht te geven.
In mijn rol als uitvaartverzorgster, zal ik mijn ervaringen, kennis en kunde omtrent rouwbegeleiding inzetten.
Rouw kent vele vormen en fasen. Ieder doet dat op zijn eigen manier. Ik vind het erg bijzonder om mensen bij te mogen staan in deze verdrietige periode. Samen kijken we naar de mogelijkheden voor een passend afscheid voor je kindje, zodat je als nabestaande met een “goed” gevoel terug kunt kijken op deze moeilijke tijd. Maar ook om na deze tijd, weer invulling kunnen geven aan je leven. Daar wil ik heel graag een positieve bijdrage aan leveren.
En zoals Manu Keirse dit zo mooi schreef:
Op een goede manier begeleiden bij intens verdriet, maakt het mogelijk om de deur naar de toekomst weer een beetje open te zetten..
Hier sluit ik me heel graag bij aan.

“Bedankt lieve Sterre, voor waar je me gebracht hebt.”

Gertie van der Linden

Ik ben Gertie en woon in Oisterwijk met mijn lief, Andress, en onze kroost Birke (2010) en Magnus (2013). Voordat wij deze twee kadootjes kregen, heb ik twee miskramen gehad in 2008 en zijn onze tweelingdochters Mees en Linde na 24 weken zwangerschap op 12 oktober 2009 geboren en overleden. Onze kraamhulp en verloskundige hebben ons na de bevalling heel goed bijgestaan en zij hebben mij helpen beseffen dat ik moeder was geworden. Door hen realiseerde ik me dat ik mijn kinderen bij me wilde hebben, thuis. Andress en ik hebben ze toen opgehaald uit het ziekenhuis en mee naar huis genomen. We hebben daarna een ontzettend bijzondere week gehad met Mees en Linde dichtbij. Mees en Linde hebben ons veel gebracht, zij hebben mij een moeder gemaakt. Zonder hen zou ik niet de moeder zijn die ik nu ben.

Doordat ik de juiste mensen om me heen had, die de juiste vragen stelden en deze de volgende dag nog eens stelden, heb ik mijn dochters thuis gehad. Heb ik ze vast kunnen houden en hebben we ze laten zien aan hen die ons lief zijn. Daardoor kregen ze bestaansrecht en kon ik mijn liefde en verdriet uiten om wat ik had gekregen en zo snel al weer kwijt raakte.

Het is ontzettend bijzonder om ouders bij te mogen staan tijdens de paar dagen die ze nog hebben met hun overleden baby. Om hun liefde en hun verdriet voor hun kind  te mogen zien. Ik weet hoe belangrijk het is dat de juiste mensen de juiste vragen stellen en je op weg helpen met de keuzes die voor je liggen. Zodat jij afscheid kunt nemen op een manier die bij jou past en die voor jullie goed voelt.

 © Jan Harryvan